Interview met Anne Dobbelaar
Meer reuring
Komen in 2050 studenten naar Zeeland toe voor unieke vervolgopleidingen, in plaats van dat ze de provincie verlaten om niet meer terug te komen, zoals nu nog vaak het geval is? De Middelburgse Anne Dobbelaar heeft nooit de behoefte gevoeld om Zeeland te verlaten. Maar om meer leeftijdsgenoten hier te houden of hier naartoe te halen, mag er wel wat meer reuring in de provincie komen, vindt ze.
Uitstapje naar Rotterdam
Anne Dobbelaar is een echte Middelburgse. In Middelburg groeide ze op en daar woont ze nog steeds, eerst met haar familie en nu in haar eigen huurappartement. Ook haar studiejaren bracht ze in Zeeland door. “Ik ben begonnen op de mavo, heb daarna bij Scalda de opleiding marketing en communicatie gedaan en vervolgens op de HZ in Vlissingen Human Resource Management gestudeerd.”
Alleen tijdens haar studie aan de HZ maakte Anne voor een minor een uitstapje naar Rotterdam. Maar ook tijdens dat half jaar is ze wel in Middelburg blijven wonen. “Ik heb gewoon nooit heel erg de behoefte gevoeld om ver weg te gaan studeren. En de opleidingen die ik wilde doen, waren hier ook. Toen ik nog jonger was, trok de ‘grote stad’ me wat meer, vandaar dat uitstapje naar Rotterdam. Maar inmiddels zijn al mijn vriendinnen die wel zijn weggegaan weer terug, mijn familie is hier, mijn werk als recruiter van de Provincie Zeeland is hier, dus ik zit hier prima.”
Ideale combinatie
Het is wel duidelijk dat Anne behoorlijk verknocht is aan Middelburg. “Ik hou wel van het stadsleven en Middelburg biedt dat voor mij. En steeds meer zelfs, want Middelburg begint meer en meer een levendige stad te worden. En tegelijk hoef ik maar twintig minuten te fietsen en dan ben ik op het strand. Die combinatie vind ik ideaal. Met drie kwartier in de auto ben ik in Antwerpen. En anderhalf uur met de trein en je bent in Rotterdam. Dus voor mij is alles wat ik wil hier om me heen en ook nog in een mooie omgeving.”
Aantrekkelijke woningmarkt
Sommigen van Anne’s vrienden gingen wel studeren in Breda, Utrecht en Rotterdam. “Maar uiteindelijk komen ze allemaal weer terug. Ze gaan Zeeland toch missen. Ze zien ook dat er hier genoeg baankansen zijn en de woningmarkt is hier iets aantrekkelijker. Het is gewoon moeilijk om in de grote stad te blijven. Heel realistisch gezien weet ik niet of ik in de grote stad zomaar een woonruimte kan vinden en daar kan blijven. Dus ik blijf lekker hier.”
Meer reuring
Dat wil niet zeggen dat Anne geen dingen mist in Zeeland. “Wat meer reuring zou wel fijn zijn, festivals, evenementen. Die komen er wel steeds meer, maar je moet ze toch wel echt opzoeken. Een goede vriendin van mij woont in Amsterdam en als ik daar ben, is er elk weekend wel een feest of evenement waar je naartoe kan gaan. Hier is dat minder, dat mis ik soms wel. In de zomer is er wel genoeg te doen, maar daarna, als de toeristen weg zijn, valt het weer stil.”
Laatste trein terug
Wat voor Anne ook wel beter zou kunnen, is de bereikbaarheid van Zeeland. “Iets meer OV-mogelijkheden zouden wel fijn zijn. Het is gewoon lastig als je een dagje weg bent. Dan moet je echt opletten dat je op tijd de trein weer terugneemt, anders kom je Zeeland niet meer in. Dan zijn we toch wel een beetje afgezonderd van de rest van Nederland. De reistijd is ook wel een ding. Als je in Utrecht of Amsterdam studeert, duurt het echt lang voor je in het weekend weer terug in Zeeland bent.”
Meer uit Zeeland halen
Als medewerker van de Provincie Zeeland zijn de plannen van Zeeland 2050 natuurlijk niet aan Anne voorbijgegaan. “Vooral de baankansen die ze willen creëren door van Zeeland een soort ‘green portal’ van Nederland te maken, vind ik heel mooi. Dat betekent dat er meer mensen komen, waardoor er automatisch nieuw leven komt. Ik denk ook dat we veel meer uit de provincie kunnen halen dan we nu laten zien. Dus de havens verder ontwikkelen, de kerncentrales en de landbouw. En er moet veel meer gebouwd worden.
Natuurlijk moeten we wel oppassen dat je de rust bewaart, want ik denk dat natuur en rust ook de kracht zijn van Zeeland. Maar wat uitbreiding en verbetering van sommige steden zou heel goed zijn. Als we maar niet proberen hier een soort Randstad te maken, want dan maak je kapot wat Zeeland zo aantrekkelijk maakt.”
Investeren in onderwijs
Anne moet even lachen als ze denkt aan zichzelf in 2050. “Dan ben ik 50! Ik hoop wel dat ik hier dan mijn leven verder heb opgebouwd en met mijn gezin kan genieten van Zeeland. En dan hoop ik dat Zeeland een plek is waar mijn kinderen, als ik die mag krijgen, willen blijven wonen en hun vrienden ook. Dat er meer onderwijsmogelijkheden zijn, zodat ze ook niet weg hoeven als ze willen studeren. Want we hebben natuurlijk wel de hogeschool en een kleine universiteit hier, maar als je iets anders wil dan de basisopleidingen, moet je hier eigenlijk wel weg. Dus ik vind echt dat er wel meer geïnvesteerd mag worden in onderwijs in Zeeland. En niet alleen in hoger onderwijs, er mag ook wat meer aandacht naar het mbo. Om dat te blijven ontwikkelen en aanbieden. En ik hoop dat Zeeland dan nog steeds een fijne plek is om te wonen, maar met iets meer levendigheid. Niet alleen door de toeristen, maar ook door de bewoners zelf, in een mooie balans van ouderen en jongeren. Zodat eigenlijk vanuit heel Nederland mensen naar Zeeland willen komen.”